NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wszystko gra?
Tak.
Gdzie James?
Składa zeznania.
Nic mu nie będzie.
Chcesz coś do picia?
Nie.
Dłużej nie dam rady.
Jeśli wszystko w porządku, podpisz.
I mogę iść?
Tak.
Mam wyrok w zawieszeniu.
Wiem.
Jesteś świadkiem. Przyznała się.
Rozumiem.
Dobrze.
Co będzie z Bonnie?
Nie wiem.
Chyba kiepsko z nią.
Co zrobić?
Coś więcej?
Jeszcze się odezwiemy.
Gdzie mieszkasz?
Akurat zmieniam mieszkanie.
Mogę wpisać adres twojej dziewczyny?
To nie moja dziewczyna.
Ale była moją przyjaciółką.
- Poczekałyście. - Jasne.
Gdzie Alyssa?
- Dokądś poszła. - Co?
Będzie w domu.
ZAŁATWIĘ COŚ I WRÓCĘ. (OPIEKUJ SIĘ JAMESEM).
Idziesz?
- Dzięki za ciuchy. - James!
Po akcji z Bonnie i wczorajszych wydarzeniach
jej zniknięcie było dziwne.
Alyssa?
Kim jesteś?
Cześć.
Jesteś James.
Tak.
Ten zabójca?
Tak.
Nie wychodź.
Chętnie bym ci walnął.
Śmiało, jeśli chcesz.
- Co to da? - Jest tu Alyssa?
Nie, a co?
Wiesz, dokąd poszła?
Nie. Wszystko dobrze?
Nic jej nie jest.
Taką miałem nadzieję.
Dzięki.
Lęk narasta stopniowo.
Gdy jest cichy, można go ignorować.
Ale staje się głośny.
Bardzo.
Kaczki.
Nie da się go już ignorować.
Znaliście mojego chłopaka.
Ludzi trzeba karać.
Już nas ukarano.
Wiedziałem, gdzie może być.
DWIE GODZINY WCZEŚNIEJ
Mogę papier i długopis?
Dziękuję.
Da to pani kobiecie w poczekalni?
- Tej, która nie śpi. - Jasne.
Łatwo poczuć, że nie panuje się nad życiem.
Taka jest prawda.
Nie powstrzyma się biegu zdarzeń.
Trzeba sobie z nimi radzić.
Trochę uśmiechu.
- Co? - Może nie będzie źle.
Jednak było, więc spierdalaj.
- Złączysz nogi? - Dobra.
Dzięki.
Kiedyś myślałam, że znam siebie.
Ale od jakiegoś czasu czuję się obco we własnym ciele.
Można próbować od czegoś uciec,
ale tak naprawdę cały czas nosić to w sobie.
NA SPRZEDAŻ
To jak nawiedzony dom.
Duchem jestem ja.
Można gdzieś utknąć i nawet tego nie zauważyć.
Trzeba uważać, by nie zostać tam na zawsze.
Jak Bonnie.
Alyssa?
James?
Cześć.
Co tu robisz?
Jesteś mokra.
Popływałam.
Teraz mi lepiej.
Co się stało?
Co jest?
Liścik.
Zostawiłaś liścik.
Napisałam, że wrócę.
Kazałaś się mną opiekować.
Nie na stałe.
Myślałem, że zrobisz coś złego.
Nie zamierzałam.
Naprawdę.
Jest taki mały.
Nie chciałam cię wystraszyć.
Możemy stąd wyjść?
Tu się poznali twoi rodzice?
Tak.
Przyszli się tu dymać?
Przepraszam.
Był tu park.
Tata siedział na ławce.
Od razu wyznał jej miłość.
Wyprowadzała whippeta babci.
Ja jadłem kanapkę.
To było jak scena z filmu.
Miło.
Nie musisz tego robić.
Chyba muszę.
O nie.
Co?
Nie wiem kiedy,
ale tata trochę zamókł.
Teraz jest pastą.
To ciągle on.
Może go wyleję.
Do dupy tak umrzeć.
Wszystko cię omija.
Przepraszam.
Za co?
Że robiłem z ciebie rozwiązanie.
To nie w porządku.
Ze mnie też był kawał suki.
Jestem głodna.
Ja też.
Mogłeś rozsypać go tutaj.
Żartuję.
Czytałam, że podczas ważnej rozmowy lepiej nie patrzeć na rozmówcę.
To mniej konfrontacyjne.
Słyszałam, co mówiłeś.
Na parkingu.
Co?
Wiedziałem co.
Kocham cię.
Czuję to samo.
Co?
Naprawdę?
Tak.
- Ale trzeba mi dużo czasu. - Dobrze.
I psychologa.
Poza tym wiszę mamie dziesięć kafli.
Ale tak.
Też cię kocham.
Nie musisz ciągle o tym gadać.
Napisy: Przemysław Żbikowski